Page content

article content

Stress verminderen door te vergeven

Verschillende factoren om ons heen kunnen een bron van stress zijn. Een volle agenda, een moeilijke situatie of weinig mogelijkheid om te ontspannen of genieten. Maar er is ook een bron binnenin ons: gevoelens van boosheid en wraak en de onbereidheid om een ander te vergeven. In deze blog zoom ik in op het onderwerp vergeving en hoe dit een belangrijke bijdrage levert aan het verminderen van stress.

Op internet is verrassend veel te vinden over vergeven en de uitwerking daarvan. Verderop gaan we hier uitgebreid op in. Maar laten we eerst eens bekijken wat vergeving eigenlijk inhoudt.

 

Vergeving heeft altijd te maken met iemand anders

Het kan een bekende van je zijn of juist iemand die je niet kent. Menselijk contact is een van de dierbaarste aspecten in ons leven, maar kan ook een van de pijnlijkste zijn. Wanneer iemand je schade heeft berokkend of pijn heeft gedaan, bewust of onbewust, dan roept dit negatieve gevoelens op. Dit kan verschillen van ergernis over een willekeurige voorbijganger die je de pas afsnijdt in het verkeer, tot aan diep verdriet en verscheurende pijn wanneer een geliefde je heeft verraden.

Gevolgen kunnen boosheid zijn, misschien wel blinde woede, haat of wraakgedachten. De ander staat bij jou in het krijt, je wil het diegene betaald zetten of hoopt dat hem of haar hetzelfde overkomt. Er staat als het ware een ‘rekening’ open die betaald moet worden. In dit alles neemt menigeen ook het besluit om vooral aan deze gevoelens vast te houden, net zo lang tot die ‘rekening’ is betaald.

Het tegenstrijdige van deze situatie is echter dat je er zelf het meest onder lijdt. Iemand schreef hierover dat het is alsof je een beker gif drinkt en hoopt dat een ander hierdoor sterft. De waarheid is dat je zelf het gif binnen krijgt, niet die ander. Misschien ken je ook wel iemand die altijd negatief of boos is, altijd moppert of klaagt, of altijd hetzelfde verhaal vertelt over wat iemand hem of haar heeft aangedaan. Heel eerlijk: vaak zien deze mensen er ook lelijk en verschrompeld uit, een teken van wat er binnenin hen zit: het gif van wrok en bitterheid.

 

Wat is vergeven?

Wat is dan nu vergeving? Het maar laten zitten, vergeten dat iets is gebeurd, er niet meer naar omkijken? Nee, vergeven gaat dieper. Het betekent dat je het feit dat iemand jou heeft benadeeld, helemaal loslaat. Je rekent de ander het kwaad niet meer toe: er is wat jou betreft geen schuld meer. De ander hoeft jou niets terug te betalen en hoeft niets meer recht te zetten. Je verscheurt als het ware de rekening en maakt een bewuste keuze om niet langer vast te houden aan gevoelens van boosheid, bitterheid of wraak. In zekere zin betekent vergeven ook accepteren dat iets is gebeurd, wat ontzettend moeilijk kan zijn. Maar op het moment dat het een plek krijgt, merk je juist dat je er los van komt.

 

Gevolgen van vergeven

Zoals gezegd heeft vergeven een positieve uitwerking, zowel op jezelf als op je relaties. In mijn praktijk heb ik door de jaren heen vele verhalen beleeft van cliënten die in conflict leefden met een geliefde en uiteindelijk een diepere en betere band kregen nadat ze elkaar weer opzochten en vergeven hadden. Vergeving zorgt er ook voor dat je positieve gevoelens weer beter kunt ervaren. Denk aan vrolijkheid, creativiteit en enthousiasme. Bovendien blijkt dat mensen die vergeven, juist het tegenovergestelde gedrag laten zien en bijvoorbeeld behulpzamer worden en meer aan anderen gaan geven. Hierdoor gaan relaties er alleen maar op vooruit.

Vergeving is dus als het ware of je uit de kooi van bitterheid en negativiteit stapt. De pijn kan er nog steeds zijn, maar je zit er niet meer in vast. Er is nu ruimte om te genezen, je leven weer op te pakken en weer te gaan genieten van wat je gegeven is.

 

Vergeven is goed voor je gezondheid

Allerlei studies tonen aan dat vergeven goed is voor je gezondheid. Mensen die vergevingsgezind zijn, hebben minder fysieke klachten, gebruiken minder medicijnen, slapen beter, zijn minder moe en hebben minder somatische klachten.[1] Andere studies hebben gevonden dat vergeven de kans op een hartaanval verlaagt, pijnklachten vermindert en zorgt voor een beter cholesterolgehalte. Ook je immuunsysteem gaat erop vooruit, wat weer positieve gevolgen heeft voor andere gezondheidsaspecten. Vergeven verkleint de kans op depressie, diabetes en hartkwalen. Het verlaagt de hartslag en de bloeddruk. En niet te vergeten: vergeving vermindert stress.

Aan de andere kant hebben mensen die vasthouden aan wrokgevoelens juist meer kans op ernstige depressie, post-traumatische stress stoornis en andere aandoeningen. Ook blijkt dat mensen die alleen voorwaardelijk willen vergeven, wat betekent dat de ander eerst moet erkennen dat hij fout zit, zijn verontschuldiging moet aanbieden en/of zijn gedrag moet compenseren, een hoger risico lopen om vroegtijdig te overlijden.[2]

 

Vergeven en kinderen

Ook kinderen hebben het nodig om te vergeven. Ouders kunnen hen dit leren. Neem het volgende voorbeeld:

Een jongetje kreeg een prachtige nieuwe fiets. De volgende dag nam hij hem trots mee naar school. Een aantal dagen later hadden onbekende kinderen zijn fiets in het fietsenhok in elkaar getrapt. Hij deed het nog wel, maar was erg beschadigd. Huilend van woede fietste het jongetje naar huis. Thuisgekomen vertelde hij zijn ouders wat er was gebeurd, terwijl hij onbedaarlijk huilde. Zijn vader besloot ruimte aan zijn gevoel te geven en huilde met hem mee. Ook zijn broertje en zusje moesten huilen. Ze spraken tegen elkaar over hoe boos ze wel niet waren dat de kinderen dit hadden gedaan. Na een tijdje was het jongetje uitgehuild. Nadat het even stil was geweest, vroeg de vader: “Zullen we hen maar vergeven?”. Het jongetje was even stil. Toen knikte hij. Hij snikte nog een keer, stond op en zei: “Dank je papa. Ik ga buiten spelen”. 

Kinderen kunnen vandaag de dag hele vervelende dingen meemaken. Zij ervaren net als volwassenen verdriet, pijn en boosheid. Als dit het geval is, dan is het belangrijk om een kind ook te helpen om hiermee om te gaan. Ze kunnen leren hoe je een ander kunt vergeven.

 

Vergeven is geen gevoel

Belangrijk bij vergeven, is dat je bereid bent om jouw emoties los te laten. Want het blijft uiteraard moeilijk om iemand te vergeven die jou heeft geschaad. Vergeven is een kwestie van bewust kiezen. Terwijl alles binnenin jou misschien iets anders schreeuwt, kun je toch beslissen om iemand te vergeven.

Vergeving is ook niet iets wat de ander eerst moet verdienen. Natuurlijk, het beste is als iemand zijn fouten inziet en jou oprecht om vergeving vraagt. Ook dan kan het erg moeilijk zijn, maar een eerste stap is in ieder geval gezet.

 

Vergeven kan simpel zijn

Hopelijk begrijp je tijdens het lezen van deze blog, dat ik een groot onderwerp in korte tijd behandel. Als iemand op je tenen is gaan staan of je fiets heeft gestolen, is dat een heel andere kwestie dan iemand die je heeft verraden, misbruikt of een ander diep leed heeft veroorzaakt. Zaken kunnen onomkeerbaar zijn, het verlies is niet meer terug te draaien. Vergeven kan dan een enorme worsteling zijn. Deze blog is niet bedoeld als een goedkope pleister, maar een handreiking die ieder zelf op een passende manier in zijn leven kan toepassen.

Het punt wat ik hier wil maken, is dat de uiteindelijke daad van vergeving simpel is. Je hoeft de situatie niet compleet te overzien, je kiest er enkel voor om je boosheid naar die ander los te laten. En als je het tot een gewoonte maakt, kan het ook een natuurlijk onderdeel van je dagelijks leven worden.

Een vrouw liep eens door de supermarkt. Op weg van de groentes naar de broodafdeling, kwam er een herinnering in haar gedachten terug van een situatie waarin iemand haar benadeeld had. Ze realiseerde zich op dat moment ook dat ze daar nog altijd boos om was en wrokgevoelens koesterde. Terwijl ze tussen de schappen brood liep, besloot ze diegene te vergeven. Ze voelde niks, er gebeurde ogenschijnlijk niks vanbinnen. Maar ze had het besluit wel gemaakt en was er vanaf dat moment los van.

Zo simpel kan het zijn. Het mooie is dat wanneer je leert om te vergeven, je dit ook steeds sneller kunt doen. Blijven lopen met pijn, teleurstelling en boosheid levert een grote psychische last op, die zich ook fysiek vertaalt. Vergeven scheelt je veel onnodige kracht en klachten. Deze kracht kun je beter benutten voor positieve zaken!

 

Vergeven kun je leren

Sommige mensen vergeven uit zichzelf sneller en makkelijker dan anderen. Het is niet verwonderlijk dat deze mensen over het algemeen ook tevredener met hun leven zijn en minder last hebben van angst, depressie, stress, boosheid en vijandigheid.[3] Dit betekent echter niet dat vergeven slechts voor sommige mensen is weggelegd. Vergeven kun je leren.

Er zijn allerlei stappenplannen op internet te vinden over hoe je kunt vergeven. Daarin worden zaken genoemd als de herinnering terughalen, inleven in de ander, echt en diep vergeven, verwachtingen richting de ander loslaten, het besluit nemen om te vergeven en ook kiezen om jezelf te vergeven. Ik geloof zelf niet dat je er een stappenplan van kunt maken, omdat de situaties zo verschillend zijn. Iemand die een diep traumatische gebeurtenis heeft meegemaakt, kan er baat bij hebben om zaken te herbeleven. Maar dat is niet altijd een garantie dat daarmee de emotionele lading direct verdwijnt. Alles opnieuw beleven hoeft daarom niet altijd. Het meest belangrijke is dat je je er bewust van wordt dat je de negatieve gevoelens niet hebt losgelaten, dat je als het ware de openstaande ‘rekening’ nog in je vuist geklemd houdt. En dat je deze loslaat.

In het ene geval kan het snel, in andere gevallen is er tijd nodig: zeker bij verse emotionele wonden. Maar in alle gevallen kun je de situatie leren herkennen dat je iemand moet vergeven en kun je ervoor kiezen om dit te doen, ondanks je gevoelens.

 

Niet kunnen vergeven

Ondanks dit alles, kunnen er situaties zijn waarin iemand het niet voor elkaar krijgt om te vergeven. Diegene neemt wel het besluit, maar vindt de kracht niet in zichzelf. Neem het volgende verhaal:

Een Nederlandse vader en zijn twee dochters boden in de tweede wereldoorlog onderdak aan Joodse mensen. Ze redden hiermee zo’n 80 levens, maar werden uiteindelijk zelf verraden en naar een concentratiekamp getransporteerd, waar de vader al snel stierf. De zussen woonden lange tijd in het kamp en doorstonden vele verschrikkingen. Met name één kampbewaker was bruut en was verantwoordelijk voor het lijden en uiteindelijk ook het sterven van een van de twee zusjes.

Het andere zusje overleefde het concentratiekamp. Jarenlang vertelde ze mensen over het belang om anderen te vergeven. Totdat ze op een dag oog in oog met dezelfde kampbewaker stond. De man had zijn leven gebeterd en stak zijn hand naar haar uit, ten teken van verzoening. Pijnlijke herinneringen gingen als een film door haar gedachten. Boosheid en wraakgedachten welden in haar op. Haar hand bewoog niet. Ze voelde niets, geen enkele vergevingsgezindheid. Ze wilde wel vergeven, maar kon het niet.

Er zijn vormen van leed die alle verstand te boven gaan. De pijn kan zo intens zijn, dat je het niet voor elkaar krijgt om de ander te vergeven, zelfs als je het wel wilt. Dan kan alleen een wonder je helpen.

Het is mijn ervaring dat in die situaties overgave de enige weg is. Je geeft jouw diepe pijn over aan iets dat groter is dan jezelf. In alle grote wereldgodsdiensten zijn daar voorbeelden van beschreven.

Wanneer je last hebt van onverklaarbare stress, fysieke klachten of somberheid, dan raad ik je aan om na te gaan of je je in deze situaties herkent. Heeft iemand je misschien iets aangedaan waar je nog altijd wrok over koestert? Gun jezelf de tijd om dit helder te krijgen en vergeef. Je zet de ander hiermee vrij, maar vooral ook jezelf. Maak er een gewoonte van en zorg dat je deze situaties in je leven opruimt. Leer om echt en diep te vergeven. Het zal je ruimte geven, helpen om te ontspannen en zorgen voor een leven met meer vreugde en minder stress.

Wat is jouw eigen ervaring met vergeving? Heb je een manier gevonden om daar (anders) mee om te gaan? Deel jouw kennis in het reactieveld hieronder. Of klik op een van de bovenstaande Social Mediaknoppen. Daar maak je altijd weer vrienden mee 🙂

 

 

 

 

[1] https://www.researchgate.net/profile/Jarred_Younger/publication/7784434_The_Unique_Effects_of_Forgiveness_on_Health_An_Exploration_of_Pathways/links/0c96051ffd9ef56fe9000000.pdf

[2] http://www.academia.edu/1007805/Forgive_to_Live_Forgiveness_Health_and_Longevity

[3] https://www.hopkinsmedicine.org/health/healthy_aging/healthy_connections/forgiveness-your-health-depends-on-it

Comment Section

31 reacties op “Stress verminderen door te vergeven


Door Dianne Leenders op 14 juni 2018

Ik ben geïnteresseerd waarom je vindt dat vergeving altijd met iemand anders te maken heeft… Ik mis hierin het jezelf vergeven…


Door Albert Sonnevelt Team op 18 juni 2018

Beste Dianne,
Dank voor jouw reactie. Het is uiteraard ook van belang om jezelf te vergeven. Uiteindelijk heb je jezelf ook geweld aangedaan als je langdurig met boosheid en andere emoties rond blijft lopen. Weet echter dat die emotie meestal is ontstaan in relatie tot die ander. Vandaar dat je de ander en jezelf niet los kunt zien van elkaar. Hartelijke groeten Albert


Door Rebecca de Vries op 14 juni 2018

Een ander vergeven vindt ik niet zo moeilijk ik kan voor hun allerlei reden bedenken van hun handelen. Maar mezelf vergeven is een heel ander verhaal.


Door Albert Sonnevelt Team op 15 juni 2018

Beste Rebecca, mooi dat je je al zo bewust bent van je eigen gedrag. Er zijn veel manieren om hier mee verder te gaan. Ik adviseer je om hiervoor een gespecialiseerd coach/ therapeut in de arm te nemen. Kies heel selectief en vertrouw daarin op je intuïtie. Hartelijke groeten, Albert



Door Albert Sonnevelt Team op 15 juni 2018

Hey Inge, ‘vergeven’ is iets wat ons allemaal vroeg of laat aangaat. Fijn dat je mijn artikel weet te waarderen. Warme groeten, Albert


Door Marian op 14 juni 2018

Dank je Albert,
Voor deze blog…ik heb hier namelijk veel behoefte aan, omdat ik sinds eind dec bijna geen contact meer heb met m’n dochter, na ruim 5/6 jaar heel intens en ik dacht heel fijn contact!
M’n dochter heeft nu te kennen gegeven weinig tot geen berichtjes etc te willen, waardoor ik intens verdrietig ben!
Maar ik moet het respecteren, hoewel het me heeeel vaak naar de keel grijpt! Omdat ik het gewoon niet snap!


Door Margot op 14 juni 2018

Heb gelezen wat je meemaakt, Marian. Voel met je mee, uit eigen ervaring. Is hartverscheurend. Wens je kracht, geduld en dat je je open en respectvol mag blijven voelen naar je dochter (ook al begrijp je het niet, ook zij heeft dit vanuit ‘haar pijn’ moeten nemen), naast je pijn en verdriet en het niet begrijpen. warme groeten, liefde (voor jezelf en je dochter) en sterkte,


Door Marleen op 15 juni 2018

Beste Margot,
Hoe kan je respect voelen naar iemand die respectloos met jouw omgaat, sommige dingen kan je niet veranderen, wel accepteren en afstand van die persoon nemen, in eigen belang, ook al is het je dochter ooit geweest.
Groet,
Marleen


Door Marian op 18 juni 2018

Dank je Margot!
Voor je opbeurende en attente bericht!
Het voelt net een soort rouwverwerking ! Het grijpt me geregeld naar de keel.
Vooral als je zoveel contact met haar hebt gehad vanaf de geboorte van het eerste kindje ruim 5 jr geleden, wel drie tot vier keer per week!
In nov en dec zijn we er ruim 7 keer geweest, ( in verband met een med. Ingreep, wat niet zo goed ging allemaal) wat ze ook ontzettend fijn vond! En zo ineens, wordt het contact ( vooral veel WA ) haar teveel en heeft ze me geblokkeerd ! Maar zo uit het niets, komen er ook verwijten etc over eerdere tijden, maar die ook nog niet helemaal kloppen! We kunnen ineens niets goede meer doen, alles wordt verkeerd uitgelegd! Hoe attent en lief ik ook probeerde te sms-en ! Maar dat wil ze ook niet meer! Ik ben er zeer door aangedaan en somber!


Door Albert Sonnevelt Team op 15 juni 2018

Beste Marian, blijf met veel compassie voor jezelf de juiste stappen zetten. Het leven vraagt om beweging. Veel sterkte, Albert Sonnevelt


Door Marian op 18 juni 2018

Dank je Albert.


Door Marleen op 15 juni 2018

Beste Marian,

Begrijp beetje wat je bedoeld, mijn dochter wil ook geen enkel contact met mij. Mijn zoon en ik hebben daar veel pijn/verdriet om gehad. Ik nog soms, vooral omdat ze geen reden heeft. Haar ooit kunnen vergeven ? Weet niet of ik dat kan/wil, daarvoor heeft zij de laatste jaren, ons te veel onterecht pijn gedaan.


Door Marian op 18 juni 2018

Beste Marleen,
Ik snap dat je ook zeer verdrietig bent hierom!
Maar vergeven is nog wel anders, dan vergeten!
Ik begrijp ook absoluut niet waarom ze zo uit het niet zo boos is, na zooooveel prettige en fijne jaren wel contact! Het blijft toch je kind! En ik hoop dat ze nooit meemaakt, wat ik nu bijna 6 mnd voel, …het verdriet, pijn, onmacht! Dat gun je niemand!


Door Guy op 14 juni 2018

Albert, je bent voor mij een “Maestro”, je slat iedere keer de nagel op de kop, dank je voor deze uitstekende blog!!!


Door Albert Sonnevelt Team op 15 juni 2018

Beste Guy, dank je wel voor jouw hartverwarmende feedback. Dat geeft me het plezier om door te gaan met schrijven. Hartelijke groeten, Albert


Door Elly op 14 juni 2018

Opnieuw een bijzonder blog! Met veel plezier gelezen! 😉


Door Albert Sonnevelt Team op 15 juni 2018

Beste Elly, fijn dat je blij bent mijn blogs. Het gaat me aan mijn hart dat zoveel mensen worstelen met stress. Hartelijke groeten, Albert Sonnevelt


Door Anna op 14 juni 2018

Mooi geschreven …. en zo wáár!


Door Albert Sonnevelt Team op 15 juni 2018

Beste Anna, dank voor jouw hartverwarmende feedback. Dat geeft mij het plezier om steeds weer een nieuwe blog te schrijven over de oorzaken, gevolgen en oplossingen van stress. Hartelijke groet Albert Sonnevelt


Door TINEKE op 14 juni 2018

ve

Vergissen is menselijk, vergeven is andere koek, heb ik zelf dikwijls gezegd.Ook al heb je iemand vergeven, wil dat nog niet betekenen dat alles weer koek en ei is en vergeten kan worden. Ik meen dat er wel eens het spijt me programma’s zijn geweest, maar ik kan mij daar niet echt veel meer van herinneren. Ik heb in mijn leven mensen leren kennen die inderdaad verbitterd waren, met alle gevolgen vandien, niet bereid om te vergeven als de ander niet bereid was om de eerste stap te zetten. Toen ik zelf heb mogen ervaren hoe bevrijdend vergeving bij anderen, zelfs in heel extreme situaties had gewerkt, wist ik ook dat het niet de eenvoudigste, maar wel een heel bijzondere manier was om de innerlijke vrede terug te vinden. Soms kan je iets niet meer goed maken met die ander, omdat die ander er niet meer is. In gedachten steeds weer opnieuw bereid zijn om te vergeven werkt ook mee aan het verwerkings proces, omdat je in zo’n situatie vaak ook jezelf moet leren vergeven dat je niet eerder het innitiatief hebt genomen. Zelf heb ik ooit contact gezocht met een paar juffrouws van de lagere school waar ik niet zulke prettige herinneringen aan had. Toen naderhand bleek wat de oorzaak was van mijn gedrag heb ik hen gevraagd of zij mijn gedrag wilden vergeven, want het bleek dat zij mij nooit waren vergeten. Een van hen die ik persoonlijk heb kunnen ontmoeten, stapte uit haar rolstoel om mij te omhelzen en te bedanken dat ik dit misschien ook wel namens vele andere leerlingen had gedaan, omdat ook zij besefte dat zij het waarschijnlijk niet altijd helemaal goed had gedaan. Ik weet inmiddels ook wel dat het vaak makkelijker gezegd is dan gedaan en toch weet ik ook dat gevoelens van haat, wraak, woede enz. niet de middelen zijn om problemen op te lossen.


Door Albert Sonnevelt Team op 15 juni 2018

Beste Tineke, dank je wel voor het delen van jouw persoonlijke verhaal en je bemoedigende woorden. Dit zal altijd een aantal lezers van mijn blogs vertrouwen geven! Hartelijke groet Albert Sonnevelt


Door Margot op 15 juni 2018

Dag Abert,
Heb je blog gelezen en ik herinner het me weer, dat je alle onbetaalde rekeningen in een keer kunt weggooien. Realiseer me, na het lezen van je blog, dat ik dat nu ook kan doen.Was het gewoon vergeten.. Voel dat me dat zeer waarschijnlijk gaat lukken en dat dan een paar lastige issues zich kunnen oplossen. Hartelijk dank en warme groeten


Door Albert Sonnevelt Team op 15 juni 2018

Hey Margot, dank voor je warme feedback en het delen. Op die manier maken we wereld steeds bewuster en kunnen we de stress in het leven weer terug in balans brengen. Hartelijke groeten, Albert


Door Jeannette op 16 juni 2018

Mooi, duidelijk en inzichtelijk beschreven waardoor ik tijdens het lezen mij ook zelf weer bewust word waar ik nog wat te vergeven heb. Mooi woord eigenlijk ver… geven. Het niet kunnen of willen vergeven ervaar ik als mijn ego die in de weg staat. De uitdrukking buigen of barsten komt bij mij op. Als je niet buigt en meebeweegt met dat wat er op je pad komt, zonder jezelf te verliezen, dan barst je op den duur. Bewustzijn is hierin de sleutel en dat brengen jouw blogs. Bedankt daarvoor. Fijne dag. Lieve groet. Jeannette.


Door Albert Sonnevelt Team op 18 juni 2018

Beste Jeannette, dank voor jouw positieve reactie … . Spread the word. Het is mijn missie om zoveel mogelijk mensen te helpen bij het ontdekken van een ontspannen leven zonder stress. Hartelijke groeten, Albert Sonnevelt


Door Cees op 17 juni 2018

Zag ik het maar niet………….maar ik zie het en het maakt mij niet gelukkig. Zag ik het maar niet, dat religies en politiek zijn gebaseerd op door mensen verzonnen goden en waarden waarmee politiek en religies hand in hand via geïnstitutionaliseerde organisaties macht proberen uit te oefenen over de massa. Door indoctrinatie en inboezemen van angst. Maar ik zie het wel en het maakt mij pisnijdig.
Zag ik het maar niet dat politiek in de praktijk niets anders is dan een mogelijkheid voor enkelen, om met gebruik van o.a. religie, leugen en bedrog de eigen zakken te vullen over de ruggen van de massa. Daarbij schaamteloos zwaaiend met valse vlaggen en wimpels die de lading niet dekken. Zag ik het maar niet dat de massa geïndoctrineerd achter die onzin blijft aanhollen en zo de eigen ellende in stand houdt. Alsof leven begrijpen zonder al die onzin al niet moeilijk genoeg is voor kleine kinderen.
4 Jaar was voor mij de leeftijd waarop ik in Hillegersberg nog heerlijk en onbevangen kind kon zijn, tot het moment dat ik naar een privé kleuterschool werd gebracht waar ik, via eng denkendheid van 2 juffen, werd geconfronteerd met macht en willekeur die mij bang maakten. Zonder te weten wat ik had gedaan, anders dan er gewoon zijn zonder daar ooit om te hebben gevraagd, werd ik willekeurig gestraft en moest ik met mijn neus naar de muur tussen de schuifdeuren gaan staan, met mijn handjes op mijn rug. Ik voelde gemene ogen in mijn rug prikken, van de juffrouw die achter een lessenaar ook tussen de schuifdeuren zat en die besloten had dat ik iets fout had gedaan. Het was ook de leeftijd waarop ik iets begon te vernemen over dagelijkse en doodzonden, waarvan mij wel duidelijk was dat het heel erg was en dat je erdoor in de hel kon komen of in een vagevuur. In dat vagevuur had je nog enige hoop er ooit uit te mogen, maar die hel dat was zo erg. Ik wist toen en nu nog niet natuurlijk, wat dagelijkse- en doodzonden waren of wat hel en vagevuur betekenden. Wel begreep ik, dat het heel erg moest zijn. Om er te komen hoefde je alleen maar uit de suikerpot te snoepen en/of dat soort misdaden begaan. Voor mij betekende het een einde aan mijn vrij kind zijn. Ik moest gaan bidden en buigen, voor een god waarvan ik geen snars begreep, om vergiffenis te krijgen voor mijn zonden. Zonden godverdomme…….en nog veel meer van die kul. Zoals bv. erfzonde, wat dat ook mag zijn. Daar hoefde je niet eens voor uit de suikerpot te snoepen, die had je al bij voorbaat. Als embryo in de buik van je moeder zo gezegd. De 2e wereldoorlog brak uit toen ik 6 was met als gevolg een verhuizing naar Groningen. Marcherende en zingende Duitse soldaten die alsmaar jonger leken te worden en die door Canadese bevrijders werden afgeknald binnen en buiten de stad die aan puin werd geschoten. Van de week bezocht ik een Duits oorlogskerkhof en daar lagen zoveel zinloos aan flarden geschoten kinderen. Velen naamloos…..en in gedachten zag ik ze weer marcheren en zingen. Hoe kan ik dat vergeten?
Vanaf mijn vierde hebben zodoende, galjassen met puntmutsen, lange jurken, strepen, stippen, sterren, politieke pakken en geweren mij bijna iedere kans ontnomen om een gelukkig mens te worden………. tot ik op mijn 47e ‘ gelukkig’ een hartaanval te verduren kreeg. Die was eerst nodig om de weg terug te vinden naar mijzelf, mijn kinderkamer…. en dan nog…….. Zag ik het maar niet of kon ik er mijn ogen maar voor sluiten.
Hoe kan je dat vergeven Albert? Deze ongein gaat nog steeds door in religies en politiek. Mijn reactie is wat langer geworden dan ik wilde helaas.
Groetend, Cees


Door Albert Sonnevelt Team op 18 juni 2018

Beste Cees, dank weer voor het delen van jouw persoonlijke verhaal. Ik heb veel respect voor de levensweg die je gaat. Daarmee ben je een inspirerend voorbeeld voor jouw omgeving. Veel sterkte! Albert Sonnevelt


Door Cees op 18 juni 2018

Hartelijk dank Albert. Vergeven werkt inderdaad, maar blijft moeilijk. Wat blijft zijn n l. littekens waarmee moet je leven. Ik heb na 15 jaar vanuit mijn hart ervoor gekozen mijn oudste zuster te vergeven en wij kregen er liefde en begrip voor elkaar voor terug. Geen systeem of institutie is zo’n verwijdering waard en om die onderwerpen ‘lopen’ we nu heen om de vlam buiten die pan te houden. De onbespreekbaarheid ervan en hun splijtende werking blijven. Dat is meer dan jammer.


Door Patricia Munafo-Santcroos op 17 juni 2018

Vergeven. Ik ben altijd snel (geweest) met vergeven. Helaas deden de mensen die ik vergaf mij vaak weer pijn. En ik heb ze niet 1 keer vergeven maar vele keren. 1 ding kan ik nooit vergeven en dat is een bijzonder traumatische gebeurtenis. De grote reden waarom ik in het buitenland woon. Op “mijn eiland” in de Middellandse zee.


Door Cees op 18 juni 2018

Dag Patricia,
het is met zo’n ‘eiland’ helaas zo dat je jezelf meeneemt, met al je pijn en kwetsbaarheid. Ik gun je ‘ermee te kunnen leven’, maar ik weet dat dat een soort dooddoener is. Een vrome wens die jouw pijn niet wegneemt, omdat de herinnering blijft en vooral omdat de wereld buiten je gewoon doorgaat met alle rottigheid die we kennen. Ik zou je gunnen die wereld op een eiland te kunnen zetten en zelf de weidsheid van ook het goede in de wereld weer te kunnen genieten. Groet, Cees

Plaats een reactie


*


Phoenix WebsitePhoenix Website