Page content

article content

Ik heb stress… Maar wie is ‘Ik’?

Stress van de verschillende Ikken? Dat is even (schr)Ikken….. Je hebt toch maar één ik? Het is maar hoe je het bekijkt. Natuurlijk ben je één persoon, maar je hebt wel degelijk verschillende kanten of ‘ikken’ die allemaal hun eigen kijk hebben op wat je doet en meemaakt. Als je de film Inside Out hebt gezien, begrijp je vast wat ik bedoel. Al die ikken hebben hun eigen emoties, behoeften en gedachten, en proberen je op geheel eigen wijze ervan te overtuigen dingen op hun manier te doen. Het zijn een soort stemmetjes in je hoofd die een innerlijke dialoog met elkaar voeren. De grootste schreeuwer wint meestal. In trainingen zeg ik dan ook vaak: ‘Je bent niet wie je denkt dat je bent, je bent veel meer dan dat.’ Want de gedachte die je dominante ik je influistert, is slechts één manier om ergens naar te kijken. Als je die altijd automatisch zijn zin laat doordrijven, geeft dat stress en raak je uit balans. Erkennen dat je nog meer ikken hebt – dat je andere brillen kunt opzetten – en zelf bepalen naar wie je wilt luisteren, kan de balans weer herstellen.

 Het klinkt misschien gek om jezelf te zien als een verzameling ikken met eigen emoties en gedachten, maar het is heel normaal. Laat ik een simpel voorbeeld te geven. Je wekker gaat om half zeven af. Je actieve, verantwoordelijke ik heeft die wekker de avond ervoor gezet en wil dat je meteen opstaat. ‘Eruit nu, je hebt vandaag een hoop te doen!’ Grote kans dat je luie, relaxte ik tegenwerpingen maakt: ‘Joh, blijf nog maar eventjes liggen. Kan best, je hebt gisteren nog zo laat doorgewerkt.’  Naar wie luister jij meestal? Druk jij de sluimerknop in en draai je je nog een keertje om of spring je meteen uit bed?

Pushers, perfectionisten, pleasers en critici hebben vaak het hoogste woord

Sommige delen in jezelf zijn sterker dan anderen. Zo hebben veel mensen een behoorlijk actieve pusher in zich die je voortdurend opjaagt om snel nog even een punt van je to-do-lijst af te werken. Hij kan de kant in jou die verlangt naar rust zo overschreeuwen dat je nauwelijks aan ontspannen of contact met anderen toekomt. ‘Opschieten, je verdoet je tijd!’ roept hij zodra je even achterover gaat zitten. Kun je jee voorstellen hoeveel stress het geeft als zo’n overactieve drammer bijna continu aan het roer staat? Helemaal als hij wordt bijgestaan door de perfectionist in jou die ‘goed genoeg’ niet in zijn woordenboek heeft staan en altijd wil dat je de lat nog wat hoger legt.

Bij anderen heeft de pleaser vaak de regie: de altijd aardige, helpende en conflictvermijdende ik die het anderen graag naar de zin maakt. Niks mis mee, maar als hij je assertieve kant voortdurend het zwijgen oplegt, kom je zelden voor jezelf op en laat je over je grenzen heen gaan. Ook dat geeft veel stress.  We hebben ook allemaal een innerlijke criticus: de ik die voortdurend commentaar op je heeft en nooit tevreden is. Hij zegt dingen als: ‘Dit is niet goed, dat had beter gekund, je ziet er niet uit, doe niet zo stom, doe niet zo onaardig, dat kun je toch niet’ enzovoort. Een ware aanslag op je zelfvertrouwen en eigenwaarde. En zo zijn er nog veel meer ‘ikken’ te omschrijven.

Een bus vol ikken

In de methode Voice Dialogue gebruiken ze hiervoor de metafoor van een bus. Je kunt jezelf zien als een bus vol ikken die zelden dezelfde kant op willen. De meest dominante ikken zitten vooraan in de bus en nemen vaak het stuur over, vooral in stressvolle situaties. Deze primaire ikken ken je het beste. Meer achter in de bus – en soms zelfs in de kofferbak – zitten hun tegenpolen: je ikken die minder vaak op de voorgrond treden. In Voice Dialogue noemen ze dat de verstoten ikken. Zodra ze van zich laten horen, probeert een primaire ik ze direct de mond te snoeren. Die zien hen namelijk als een bedreiging. Logisch. Een pusher die snel door wil racen naar de plek van bestemming (het afwerken van zijn to-do-lijst), zit immers niet te wachten op een relaxte ik die de bus aan de kant parkeert om even een wandelingetje te maken of op zijn gemak een kopje koffie te drinken. Dat schiet niet op. Er zijn ook ikken waarvan je niet eens weet dat je ze hebt, simpelweg omdat je ze nog nooit hebt aangesproken: je onontwikkelde ikken.  Als je bijvoorbeeld nooit iets met beeldende kunst doet, kom je er misschien nooit achter dat je een hele creatieve ik in je hebt die je veel plezier en voldoening kan opleveren.

Wie heeft nou de regie?

In het ideale geval ben jij de manager van al die ikken en bepaal jij wie de bus mag besturen. Doe je dat niet, dan kun je er zeker van zijn dat automatisch een primaire ik achter het stuur springt. Soms is dat handig. Elke ik heeft namelijk zo zijn kwaliteiten. Als je vlak voor een deadline zit bijvoorbeeld, is het fijn als je pusher het gas erop houdt en voorkomt dat je je laat afleiden door onbenulligheden. Elke ik geeft echter ook problemen als hij te vaak en te veel aan het stuur zit en de behoeften van zijn tegenpool-ik onderdrukt. Dan raak je uit balans en krijg je stressklachten. De rustzoeker of lecvensgenieter in jou helpt je ontspannen na gedane arbeid. Maar ook hij kan voor problemen en disbalans zorgen. Als hij het altijd voor het zeggen heeft, komt er immers niets meer uit je handen.

De regie pakken over je eigen leven – in plaats van je primaire ikken automatisch je doen en laten te laten bepalen – begint bij het besef dat je een hele bus vol ikken hebt. Je bent niet die pusher, pleaser, perfectionist, controleur of zorgeloze sloddervos. Het zijn verschillende delen in jou met zowel positieve als negatieve kwaliteiten. Als je je eigen ikken gaat herkennen wanneer ze het roer overnemen, kun je er makkelijker van een afstandje  naar kijken, zonder jezelf ermee te identificeren. Dan kun je zelf bewust besluiten om meer ruimte te geven aan een verstoten tegenpool-ik. Die kan namelijk voor balans kan zorgen als je primaire ik te dominant aanwezig is en je stress bezorgt.

Je hebt die tegenpool nodig, want hoe kun je van een pleaser verwachten dat hij opeens assertief wordt. Als hij dat zou kunnen, zou hij geen pleaser zijn. Je autonome, zakelijke ik is daarentegen juist heel goed in grenzen stellen. En een impulsieve ik is nu eenmaal niet zo gedisciplineerd. Daar heb je juist je gedisciplineerde analyticus voor nodig.

Veelvoorkomende ikken en hun tegenpolen

Om je wat houvast te geven bij het onderscheiden van je ikken, hier een overzichtje van veelvoorkomende ikken en hun tegenpolen.

 

de pleaser de autonome, zakelijke, assertieve ik
de pusher de rustzoeker, levensgenieter, dromerige ik
de rationele denker, feitelijke analyticus de voeler, speelse, impulsieve, intuïtieve ik
de ernstige, serieuze, relativeerde de clown
de ordelijke die zich aan de regels houdt de rebelse, ondeugende ik
de huismus de avonturier
de perfectionist de goed is goed genoeg-ik
de verantwoordelijke zorger de loslater
de stoere ik de gevoelige ik
de individualist de hulpvrager

 

Welke ik herken jij vaak in jezelf? En welke ik zou wel eens wat vaker aan het stuur mogen zitten?

 

Een korte oefening om je verstoten ik te ontdekken

Hoe reageer jij meestal in stresssituaties? Ga je meteen op zoek naar oplossingen, werk je keihard door, geef je op, zoek je hulp, doe je alsof het allemaal niet zo erg is, ga je voor iedereen lopen zorgen? Probeer eens het tegenovergestelde gedrag uit. En laat je verstoten ik het nu eens op zijn manier doen.

Zelf bepalen wie aan het stuur zit

Als je weet welke ik in jou vaak aan het stuur zit, ga je hem ook makkelijker herkennen en zien waarin hij je beperkt. Je bent je bewuster van zijn invloed. Besef dat het maar een van je ikken is. Je hoeft niet klakkeloos te doen wat deze ik wil. Je kunt er ook voor kiezen om een andere ik (de verstoten tegenpool) in te zetten als de situatie daarom vraagt. Als jij bewust gaat bepalen wie je het stuur in handen geeft, pak jij de regie over je leven. Dan gebruik je beide kanten in jezelf en geef je bewust sturing aan jezelf. Dat helpt je om in je dagelijkse leven makkelijker in balans te blijven.

Ik beweer niet dat dit eenvoudig is. Je primaire ikken vinden het niet leuk als je ineens niet meer naar ze luistert. Dat geeft spanning. Maar het is absoluut de moeite waard om na te gaan welke delen je in jezelf kunt aanspreken of ontwikkelen om beter met een bepaalde situatie om te gaan. Experimenteer en probeer dingen uit, ook al voelt dat ongemakkelijk. Na verloop van tijd zul je merken dat je dominante ikken wat meer afstand nemen.

Welke ‘ikken’ zijn bij jou dominant aanwezig in je leven en hoe ga je er mee om? Deel jouw ervaring hieronder in het reactieveld.

Of klik op de bovenstaande Social Mediaknoppen om je vrienden te helpen bij het verminderen van stress.

Comment Section

37 reacties op “Ik heb stress… Maar wie is ‘Ik’?


Door Engelbert op 19 maart 2018

Een actueel thema waar ik juist vandaag ernstig mee geconfronteerd ben. Dank je wel Albert.


Door Albert Sonnevelt Team op 20 maart 2018

Beste Engelbert, graag gedaan. Blijf met veel compassie voor jezelf de juiste stappen zetten. Het leven vraagt om beweging. Veel sterkte, Albert Sonnevelt



Door S op 19 maart 2018

Het is soms erg druk in mijn auto, al die ‘ikken’ die de aandacht vragen 😉
in stress situaties (gevaar,actie) is het vooral de rationele denker, feitelijke analyticus die naar de voorgrond treed, de voeler, speelse, impulsieve, intuïtieve ik probeer ik er dan zoveel als mogelijk bij te betrekken… maar die twee botsen nog al eens met elkaar, wat tot pijnlijke (en verwarrende) confrontaties kan leiden 😀


Door Albert Sonnevelt Team op 20 maart 2018

Beste S., dank voor jouw reactie. Ik gun je zonder twijfel een leven zonder stress… Warme groeten, Albert


Door Doortje op 19 maart 2018

Mooi artikel Albert.
Ik heb deze ervaring opgedaan in de psychosynthese.
Elk ikje heeft licht en schaduwkanten en aan beide kanten zitten kwaliteiten.😊


Door Albert Sonnevelt Team op 20 maart 2018

Hey Doortje, top dat je feedback geeft. Daar hebben de andere lezers zeker iets aan. Hartelijke groeten Albert


Door Antoinette Heisen op 20 maart 2018

Dank je Albert voor deze manier van bewustwording. Mooi …om eens wat specifieker naar ons ego weer te kijken en dus altijd wakker te blijven, dat ons ego “moet” denken. En Ja … is idd niet altijd makkelijk, want dan hebben we ook nog onze Ziel 💞 die mag er ook Zijn en gevoeld worden. Zie dat alles maar in balans te krijgen 😍… oeps, dat is dan een mooie uitdaging voor ons allen iedere dag. 😊 🌀🍀
Lieve groet, Antoinette 🌟


Door Albert Sonnevelt Team op 20 maart 2018

Beste Antoinette, heel graag gedaan! Het is mijn missie om zoveel mogelijk mensen te helpen met het verminderen van hun negatieve stress in het leven. Warme groeten, Albert


Door TINEKE op 22 maart 2018

Hallo Antoinette, dank je wel voor jouw reactie. Wat onze Ziel betreft…..ik ben bang dat daar vandaag de dag niet zoveel aandacht meer aan wordt geschonken. Ik denk dat ik wel weet waardoor dit komt, maar toch is het jammer. We kunnen ons immers moeilijk een voorstelling maken van iets wat onzichtbaar is, ook al kunnen wij het hoe dan ook voelen. Ik denk dat iedereen dat wel op een eigen manier zal ervaren en dat dit vaak moeilijk aan anderen is uit te leggen.


Door Helene op 20 maart 2018

Heldere uitleg – met name dat je van alles iets nodig hebt om in balans te blijven. Ik ga eens kijken welke ikjes ik allemaal heb :-)). Dankjewel voor de interessante blog!


Door Albert Sonnevelt Team op 20 maart 2018

Beste Helene, dank voor jouw feedback. Dit steuntje in de rug geeft me de energie om ook de komende periode weer vol enthousiasme te schrijven over het voorkomen van stress en burn-out. Hartelijke groeten Albert


Door Kristel op 20 maart 2018

Mooie methodiek..Ik ken hem vanuit mijn eigen StressConsultant opleiding jaren geleden. Niet de bus, maar het toneel/theater gebruik ik als metafoor. De verschillende typetjes die een rol spelen op het toneel en met welke je wel/niet identificeert. Leuk artikel, mooie reminder, ik ga hem weer eens actief inzetten bij mijn klanten.


Door Albert Sonnevelt Team op 20 maart 2018

Hey Kristel, dank voor jouw positieve feedback! Laten we elkaar blijven ondersteunen. Hartelijke groeten Albert


Door TINEKE op 22 maart 2018

Hallo Kristel, door wat jij schreef werd ik weer herinnerd aan een stukje dat ik ooit had gezien van een persoon die steeds weer op een andere stoel ging zitten, een ander hoofddeksel op zette of een sjaaltje om deed en ook nog een andere stem opzette! Het ging voor mij allemaal net even te snel, omdat ik ondertussen zat te denken hoe die persoon het voor elkaar kreeg en ik ook nog probeerde te luisteren waar het om ging. Het deed mij wel beseffen hoe belangrijk het is als je gewoon jezelf kan en durft te zijn, zonder je af te vragen wat anderen ervan vinden of van te zeggen hebben en dat je je zeker niet hoeft te schamen als je je eigenheid durft te tonen en je kwetsbaarheid en anders dan anderen durft te zijn.


Door José op 20 maart 2018

Dank je wel! Ik ga ermee aan de slag! Voel me vaak gestrest bij mijn bezigheden en snap dan zelf niet waarom…. rust neem ik genoeg maar die stem. Daar wil ik meer naar luisteren. Het is de perfectionist (denk ik) ☹️


Door Albert Sonnevelt Team op 20 maart 2018

Beste José, fijn dat je blij bent mijn blog. Het gaat me aan mijn hart dat zoveel mensen worstelen met stress. Hartelijke groeten, Albert


Door wilma op 20 maart 2018

zo herkenbaar, al die ikken die zich er mee moeten gaan bemoeien als ik na een lange blessure tijd eindelijk weer wil gaan rennen. de uitstel-ik, de verstandige-ik, de streber-ik, de gewoon-doen-ik. gisteren kwam ik goed thuis, de gewoon-doen-ik en de verstandige-ik hebben gewonnen, ik hoop blessure-vrije te kunnen rennen.


Door TINEKE op 22 maart 2018

Dank je wel Wilma, een aantal van jouw IKKEN zijn voor mij heel herkenbaar. Ik hoop dat jij ze een beetje uit elkaar en ook onder controle en als het kan te vriend kan houden of de baas kunt blijven. Ik denk dat dit zo’n beetje de bedoeling is als wij in de ‘bus’ stappen voor de volgende uitdaging.


Door cees op 20 maart 2018

Goede morgen Albert, tijdens 4 weken griep waren al mijn ikjes even met stomheid geslagen, maar ze komen nu weer tot leven. Door deze blog van jou en juist in deze verkiezingstijd. Dank voor je blog. Via kwelbuis en posters wordt ik mij bewust van mijn in opstand komende kritisch analytische ik. Ik zou leugenaars en volksverlakkers graag de mond snoeren, maar ja, als ongewild en ongevraagd onderdeel van dat circus moet ik het over mij heen laten komen en accepteren dat er nu eenmaal ratten zijn die uit zijn op eigen gewin onder de vlag ‘voor de gemeenschap’. Dat geldt ook voor een andere club. Laat de kleinen tot mij komen, schijnt Jezus te hebben gezegd vanuit zijn liefdevolle ik. Die oproep wordt wel erg pijnlijk in praktijk gebracht door een stelletje, o.a. onder de naam Rome, verzamelde viespeuken. Mijn machteloze ik grijpt dan maar naar de pen van mijn schrijvende ik, om zich op zijn minst te kunnen uiten en het van zich af te kunnen schrijven. Of dat helpt? Ja, voor mij. Voor de wereld en voor misbruikte kinderen en vrouwen? Ik vrees van niet, omdat macht en voordeel zoeken als ikken kennelijk zitten ingebakken in de mens en dus waarschijnlijk niet zijn uit te roeien. Ik realiseer mij nu dat schrijven toch niet helpt voor mij. Al die ikken in mij ervaar ik als voor mij onnatuurlijk. Ze horen van nature niet bij me. Ik heb ze in de loop van mijn leven opgelopen door invloeden van buitenaf, waardoor ik in b.v. de opvoedings- of religiemallen moest worden geperst. Ik ervaar en noem ze, immobiliserend gekissebis waarvan ik mij steeds weer bewust moet worden om ze vervolgens geheel of gedeeltelijk als onbruikbaar het zwijgen te kunnen opleggen. Ik zou er natuurlijk ook voor kunnen kiezen net te doen alsof ik ze niet hoor en mee te gaan huilen met wolven in het bos. Dan zou ik er misschien wel ‘meer bij horen’ en minder alleen zijn maar zeker niet gelukkiger. Moeizaam hoor en eenzaam te midden van de herrie van al die ikken.


Door Albert Sonnevelt Team op 20 maart 2018

Beste Cees, hartelijk dank voor het delen weer. Samen staan we sterk tegen stress! Hartelijke groeten, Albert


Door Jane Schlijper op 20 maart 2018

Hallo, ben vanuit mijn coach-zijn natuurlijk bekend met de verschillende ikken. En toch is het, ook voor mij, heel fijn om ze zo weer eens allemaal samen én naast elkaar te zien staan. Een visueel overzicht maakt zichtbaar dat je kunt kiezen. Elke keer weer opnieuw zelfs, elk moment opnieuw zelfs. JIJ KUNT KIEZEN wie je zelf achter het stuur zet. En dat is een mooie gedachte, dus ook als je dominante ik wéér achter het stuur zit. In mijn geval.., mijn analytische individualist. Dank voor een fijn en helder blog!


Door cees op 20 maart 2018

Dag Jane, even een korte reactie van mijn analytische ik. Ik wil graag dat je niet vergeet, dat in mijn visie veel van de ikken zijn ontstaan en gegroeid onder omstandigheden van indoctrinatie via opvoeding, politiek en religie. Om daarmee te kunnen dealen moet je eerst bewustwording beleven (a hell of a job), de indoctrinatie wegwassen en dan de diverse ikken tijdig kunnen herkennen voordat ze dus desastreus kunnen worden. Pas dan kan je zelfverzekerd besluiten welke van de ikken je aan het stuur laat zitten. Een overzichtje van verschillende ikken kan natuurlijk helpen ze te herkennen, ze beheersen is een andere zaak. Daarvoor is liefde nodig in weer een andere vorm dan mooie boekjes beschrijven. Liefde n.l. voor jezelf en compassie voor het verkeerde been waarop je werd gezet. Groet, Cees


Door Albert Sonnevelt Team op 20 maart 2018

Beste Jane, graag gedaan! Dank voor je reactie. Ik lees dat je coach bent: via mijn website http://www.coachplek.nl help ik (startende) coaches. Neem eens een kijkje! Veel succes met alle goede dingen die je doet. Hartelijke groeten Albert


Door TINEKE op 22 maart 2018

Hallo Jane, ik heb geen idee wat precies een analytische individualist is en hoe ik mijn verschillende IKKEN zou kunnen noemen. Ik was verrast om te lezen dat je er ook iets positiefs mee kon doen, i.p.v. je ervoor te schamen of een cynisch grapje over te maken, omdat de meeste mensen geen idee hoe ingewikkeld het soms kan zijn om met al die tegenstrijdige IKKEN te moeten dealen. Ik hoop dat ik vandaag met mijn ‘bus’ weer een paar meters vooruit ben gekomen, dan is deze dag toch nog de moeite waard geweest.


Door TINEKE op 21 maart 2018

Stof tot nadenken: waar luister je naar? Naar je hoofd, naar je lichaam, naar je hart, naar je geweten…..of naar die vele anderen die proberen om jou in hun bus te krijgen, vol met eigen ikken die jou proberen te overtuigen hoe goed het is om bij hen in de bus te zitten, omdat zij een betere weg, een betere manier weten, betere argumenten hebben enz. Ik was verrast om te lezen dat het normaal was om met zoveel verschillende ikken in de bus geconfronteerd te worden, of wij het leuk vinden of niet.
Het brengt vaak onrust en verwarring en soms lijkt het inderdaad even beter om bij een ander in de bus te stappen en zelf even helemaal niets (meer) te hoeven. Je ogen te sluiten en maar gewoon af te wachten waar je naar toe wordt gebracht en wat je te horen of te zien krijgt. Een enkele keer durf ik mij hier aan over te geven, door b.v. te lezen wat anderen van het een of ander vinden, maar ik heb inmiddels wel ervaren dat het soms net is als met dromen: soms kan het even leuk en verrassend zijn, maar er gebeuren ook vaak dingen die je liever niet had gezien, gehoord of geweten en het liefst zo snel mogelijk wil vergeten. Er was een gedachte die eerder in mij opgekomen was i.v.m. de bus vol met tegenstrijdige ikken: als ik werkelijk een keuze heb gemaakt, zoals b.v. NU deze reactie schrijven, dan zou ik volgens mij het beste de bus stil kunnen zetten. Alle tegenwerkende ikken eruit sturen om mij te kunnen concentreren op dat wat op dit moment voor mij belangrijk is omdat ik anders wakker word gehouden door de vele gedachten, herinneringen, emoties enz. die in mij opgekomen zijn omdat ik toch even, uit eigen vrije wil b.v. bij Albert in de bus was gestapt. Ik heb soms ook wel het gevoel dat ik met de een of andere IK best wel in staat ben om zelf het stuur over te nemen en te doen wat ik graag wil of gedaan moet worden. Het geeft dan toch ook wel een goed gevoel om te weten dat er mensen zijn die je stimuleren, bemoedigen alsof zij als de bijrijder naast je in de bus zitten en ev. kunnen ingrijpen als dit nodig mocht zijn. Er zijn gelukkig ook nog steeds mensen die zo nu en dan een stukje met mij mee willen rijden, ondanks dat ook zij vaak maar af moeten wachten welke Ik er achter het stuur zit en waar zij mee verrast zullen worden. Ik hoop dat Ik een beetje heb begrepen wat Albert ons heeft willen vertellen en dat ik mijn reactie duidelijk genoeg onder woorden heb gebracht.


Door cees op 21 maart 2018

Dag Tineke,
je reactie is duidelijk voor mij en geheel begrijpelijk. De verwarring door de diverse ikken is geen kleinigheid, vooral omdat, als de ene Ik heel redelijk lijkt te zijn er direct een andere Ik in het gelid springt om te zorgen dat die Ik het zwijgen wordt opgelegd. Gevolg, er gaat, uit angst voor verantwoordelijkheid niemand achter het stuur zitten en de bus zwalkt lekker verder. Kijk naar systemen in politiek, religies en geldzaken, in mijn visie de drie grootste boosdoeners in de wereld. Voorbeeld: mijn kijk op veel zaken in de wereld snijdt volgens mij en vele anderen best hout. Het houdt echter tevens in dat als, zoals nu, ik in zelfvertrouwen die kijk kritisch naar buiten breng, er vanuit de gevestigde orde en haar systemen waarschijnlijk onmiddellijk allerlei bijna machinale reacties op gang zullen komen die mijn goede relaties met anderen dreigen te verstoren of om zeep te helpen. Gewoon omdat bij mijn relaties hun geïndoctrineerde ikken een afwijkende eigen visie, met zelfvertrouwen en eigen verantwoordelijkheid, niet verdragen. Dan sta ik voor de keuze, naar buiten brengen of voor mij houden. Vaak houd ik het dan maar voor mij, omdat al of niet gehoord worden voor mijn eigen inzichten niets uitmaakt. Anders gezegd, of men mij nou gelooft of niet, daar wordt ik niet anders van. Er resteert danwel een gevoel van jammer, want de systemen gaan gewoon verder met waarmee zij bezig zijn. Die zijn ervan overtuigd dat de goegemeente wel door snurkt. Niet simpel, zoals al eerder gezegd.


Door TINEKE op 22 maart 2018

Dank je wel Cees, voor jouw reactie. Als ik jouw reacties lees moet ik steeds weer denken aan wat ik ooit heb gelezen over de weg van de meeste weestand: ‘vissen’ en mensen die dwars tegen de stroom in zwemmen. Ieder mens is anders, ieder mens is uniek en het valt niet altijd mee om jouw eigenheid te bewaren en te bewaken. De verleiding is vaak best wel groot, om maar ‘gewoon’, ‘normaal’ te doen, met anderen mee te doen en mee te praten om niet uit de toon, of uit de boot of door de mand te vallen. Waar kom je wel en waar kom je niet mee naar buiten? Bovendien zal ook jij inmiddels wel hebben ervaren dat alles wat ooit vanzelfsprekend was, van het ene op het andere moment kan veranderen. Om nog maar even bij de bus te blijven: de weg wordt afgesloten, er worden een aantal IKKEN uitgeschakeld, er moet een nieuwe dienstregeling worden opgesteld enz. enz. Het is dan een hele kunst om er achter te komen wat jouw eigen waarden zijn waarmee je iets voor anderen kan betekenen, want je zult immers nooit precies weten wat er ooit zal gebeuren met dat wat je hier en NU wel hebt kunnen en durven doen, maar als je NIETS doet, zal er ook NIETS gebeuren en NIETS veranderen. Ook al kost het vaak moeite om gedachten en gevoelens onder woorden te brengen, IK wil het in ieder geval blijven proberen voor zover dat mogelijk is.


Door cees op 22 maart 2018

Hallo Tineke, dank voor je reactie.
Beleving uiten met de bedoeling gelijk te krijgen of tenminste gehoor, is inderdaad een heilloze weg. Daarin ligt ook niet mijn inzet. Ik geef mijn reacties spontaan in het hier en nu. Wat anderen ermee willen doen of niet doen vind ik niet van zo groot belang. Komt er inhoudelijk reactie dan is dat is dat fijn natuurlijk maar ik ben er niet van afhankelijk. Wat ik nu doe bepaalt waar ik in het volgende Nu start en wat voorbij is kan ik hooguit nog gebruiken als naslag of als verduidelijking, maar veranderen kan ik het niet. Ja, met mijn reacties lijkt het vaak zwemmen tegen de stroom in, het is echter meestal afstand nemen van de stroom waarin ik ongevraagd verzeild raak en daarin ligt een niet onbelangrijk verschil.
Zoals je al schrijft, blijf proberen gedachten en gevoelens onder woorden te brengen. Op zijn minst lucht het op en wordt e.e.a. helder.


Door TINEKE op 22 maart 2018

Ps. ( voor Cees) Ik denk dat we vooral moeten zorgen om uit de buurt van de draaikolken te blijven en wat de bus met de IKKEN betreft uit de files, want dat schiet niet op. Als je andere, soms eigenwijze IKKEN de kans durft te geven om het stuur over te nemen kan je wel eens met heel andere dingen geconfronteerd worden dan je verwacht had, zoals vandaag door het ‘gesprek’ met Cees.


Door Anne op 22 maart 2018

Ik lees deze blog op een voor mij ‘perfect’ moment; tijd vol van stress, spanning met alle lichamelijke, psychische gevolgen van dien. Ik had de wekker gezet vanmorgen om op tijd te gaan hardlopen zodat ik daarna op tijd aan het werk kon. De wekker ging, het regende. “Hmm……wat doe ik: draai ik me nog een (of meedere) keer heerlijk om, of……” En daar kwamen al die ‘Ikken’…………..ik moest van mezelf hardlopen, want dat is gezond, goed voor de lijn, goed bij stress, etc. Maar mijn lichaam deed zeer, voelde moe………..is hardlopen nu wel verstandig? Ik heb minder energie en dan stop ik die ook nog eens in hardlopen…………..En zo ging het even door. Uiteindelijk ben ik 20 min later, toen het droog was, alsnog mijn heerlijke warme bed uitgesprongen en heb de stoute hardloopschoenen aangetrokken. Ik heb gelopen; het ging niet hard (frustrerend volgens een van de Ikken die door een andere Ik werd aangesproken: “Maar je loopt ondanks alles toch, je doet het wel.”) lome benen alsof er lood in zat, het begon alsnog flink te miezeren………….maar dan, na afloop; een heerlijke warme douche en toch een voldaan gevoel (Toch goed dat ik het gedaan heb.). Maar een van de ‘Ikken’ zegt me toch: “Anne, was dit nu verstandig?”


Door TINEKE op 22 maart 2018

Hallo Anne, de wereld is niet mooi, maar jij kan haar een beetje mooier maken, (zingt Herman van Veen)
Ik ben er vandaag toch maar even voor gaan zitten ( achter het stuur, mijn iPad) om wat bewuster bezig te zijn met mijn gedachten en gevoelens n.a.v. de voorbeelden die Albert had gegeven en waar anderen op gereageerd hebben. Jouw worsteling met de verschillende IKKEN was voor mij heel herkenbaar. Ik ben inmiddels op een leeftijd gekomen en in een situatie, waarin ik niet zoveel meer hoef en door omstandigheden ook niet altijd kan wat ik nog graag zou willen. De verleiding is dan vaak best wel groot om mij terug te trekken en er gewoon even niet te zijn en helemaal niets meer te hoeven, weg te dromen, even in de ‘oplader’.Maar als dan buiten de zon schijnt en ik het geluk heb dat ik binnen een paar stappen kan genieten van alle prille lentebodes die overal uit de grond komen, dan ben ik blij dat ik die stappen toch gezet heb. Helaas heb ik mij toch ook laten verleiden door mijn nieuwsgierige IK en ben ik op plekken gaan kijken waar ik eigenlijk niets te zoeken had en waar ik een beetje triest van werd. Toen ik dat besefte ben ik terug naar huis gegaan, heb de camera mee genomen en heb een paar foto’s gemaakt van het goede dat ik onderweg had gezien en die ik later met anderen heb kunnen delen. Over voldoening gesproken….dit was volgens mij toch de theorie van Albert, net als jij gedaan had, in praktijk brengen. Ik wens ook jou nog veel goed gevoel momenten.


Door Albert Sonnevelt Team op 23 maart 2018

Beste Anne, dank voor het delen van jouw verhaal. Dat geeft mij het plezier om iedere week weer een nieuwe blog over de oorzaken, gevolgen en oplossingen van stress te schrijven. Hartelijke groet Albert


Door cees op 22 maart 2018

Hoi Anne,
je schrijft het prachtig: ……..maar dan, na afloop; een heerlijke warme douche en toch een voldaan gevoel (Toch goed dat ik het gedaan heb.)…..
Goed dat je beide gedaan hebt, lekker blijven liggen en toch je blokkade aangaan. Respect!
Cees


Door A. Kuiper op 23 maart 2018

Wie is de IK die het opgeeft en niets doet?


Door TINEKE op 24 maart 2018

Beste A, Dat is de IK die waarschijnlijk even wat extra zorg, aandacht, liefde, troost, bemoediging enz. nodig heeft om op de been geholpen te worden en opnieuw te kunnen geloven en vertrouwen dat er na elke donkere nacht een nieuwe dag en na enkele koude kale winter weer een nieuwe lente komt en steeds weer opnieuw te beseffen dat opgeven geen optie is omdat dit de problemen nooit echt op zal lossen. Makkelijker gezegd dan gedaan? Gedeelde smart is hoop ik toch nog steeds halve smart,
STERKTE! Groentjes 🤢🍀💚 van mijn betere IK.


Door Albert Sonnevelt Team op 26 maart 2018

Beste A., dit vraagt een voortdurende zorg voor jezelf. Er altijd weer liefdevol bijblijven en wanneer het te lastig is om het zelf aan te pakken, dan is het toch verstandig om er professionele hulp bij te vragen. Veel sterkte, Albert

Plaats een reactie


*


Phoenix WebsitePhoenix Website